Travel John en Sylvia in USA

Devils Kitchen trail

Omdat het vandaag 32 graden zou worden met in de middag stevige onweer, maar eens vroeg op gestaan, goed ontbeten en rugtassen vol gemikt met flesjes water. Ongeveer 20 minuten naar het national monument en dus stonden we bij de trailhead (startpunt van de trail) van devils kitchen om stipt 08.00 bepakt en bezakt klaar. Toen we om half zeven opstonden was het nog 13 graden, om 08.00 uur was het al weer 23 graden.

Het was een redelijk eenvoudig klimmetje volgens de gids, beetje over de bodem van een canyon lopen. Ongeveer halverwege (45 min) moesten we twee keer water over steken volgens de kaart en onze gps, maar dat werd een droge bedding. Jammer, ik had mijn zeef bij me….daar gaat ons goudzoek avontuur, doe ik nog maar een jaartje postcode loterij. Aan het begin van het pad stond een bord dat we op moesten letten...”u deelt het pad met schorpioenen, ratelslangen en tarantula’s”. Nou gezellig, ik vindt het van der Werf park in leiden al een uitdaging met die wespen daar.

Op driekwart draaiden Syl en ik ons hoofd om….hoor jij wat ik hoor….grommen…zagen niks…maar het lopen ging ineens een stuk sneller. Het pad (nou ja, pad…) eindigde voor een enorme rots, die ongeveer 45-60 meter boven ons uitstak.

Volgens de route moesten we er al klauterend via de linkerkant omhoog en daar tussen de spleet doorklimmen. Gelukkig hadden wandelaars voor ons overal aanwijzingen neergelegd (gestapelde stenen). Over de klim hebben we best even gedaan enerzijds omdat het “slickrock” is (gladde rotsen, ziet eruit als een omgevallen pak vla) anderzijds omdat het inmiddels bijna 29 graden was. Even op je tanden bijten en door de spleet van een rots gelopen. Waar we toen terecht kwamen was onbeschrijfelijk mooi. Een soort zaal van steen omringd door rotsen van 40-50 meter hoog. Hier kwam geen zon en was het dus lekker koel. Even twee flesjes water wegklokken.

Het zag er wel uit alsof het elk moment in elkaar kon storten, maar volgens het boekje staat dit er al zo 15.000 jaar bij…zou wel toevallig zijn… Heel mooi, zie de foto’s. Naar beneden was eigenlijk lastiger dan omhoog, maar met een beetje glijden en goed vasthouden kom je een eind. Op de terugweg kwamen we nog 2 amerikanen tegen (die zie je hier veel) en dat waren de enige 2 mensen die we de afgelopen dagen in het gebied zijn tegen gekomen tijdens wandelingen. Lekker rustig zo buiten het seizoen, een canyon voor je zelf.

Rond het middaguur terug in het hotel, douchen, lunchen en de wastrommel volgooien. Ze hebben hier wasmachines van 12 kg, dus alles kon er in een keer in. Daarna zijn we nog de rimrock drive wezen doen (45 mijl weggetje over de toppen van het park). Super mooi, nog twee grote adelaars gespot.

Morgen gaan we even niet lopen, mijn kuiten voelen aan als die van Ronaldo naar een verlenging in de champions league. Morgen gaan we 150km terug naar glenwood springs, daar een hotspring gevonden die ligt aan de rand van de colorado rivier, kijk je zo vanaf je hotpool (www.ironmountainhotsprings.com) over de rivier. Daarna rijden we die 150km weer terug naar het hotel. Zou je in Nederland niet doen 300km rijden voor dagje badderen, maar voor een dagje ontspanning moet je wat overhebben en na 2 dagen in de canyons zit die auto niet alleen onder de bagger, maar voor ons gevoel wij zelf ook. 

Dagje luieren en badderen dus.

Tot morgen, Sylvia en John.

Reacties

Reacties

pa en ma

niet te lang dobberen hoor blijft er niet over
Wat een mooie tocht hebben jullie gemaakt

Zaher

Mooie belevenis, houd jullie dapper!😃

josette

Ronaldo heeft na de verlening wel een prive masseur...die hoeft geen 300km te rijden om de spieren te ontspannen

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!